#კკკ17 (პირველი ნაწილი)

                                                           “რაარისსიყვარული
                                      ჩემთვისკრიხისიყვარული..მართლა!”–ანანო

-ჰეი, ეს მე ვარ ქეთა, ფოტოაპარატით ხელში. ის კი ნიაა, თანამერხისტანი.
ეს მორიგი #კკკ პოსტია ოღონდ 2017–ის. არ ვიცი საიდან უნდა დავიწყო წერა, რა გავიხსენო და რით გაგაოცოთ.. საერთოდ ვერ ვალაგებ ჩემს აზრებს ბოლო დღეებია. უბრალოდ მიხარია. მიხარია, რომ კრიხი (სოფელი რაჭაში, ამბროლაურის რაიონი) არსებობს და მეც მისი ნაწილი ვარ, ისევე როგორც ჩემი მეგობრები.
ფაქტი ის არის, რომ მთელი ზაფხული ყველას ვპირდებოდი ერთ დიდ ბლოგ–პოსტს კრიხზე, სადაც ყველა “მოგონება”–ს გავიხსენებდი და კურიოზებით სავსეს გავხდიდი აქაურობას. ყველა ელოდებოდა ამ პოსტს და გული მკარნახობს იმედგაცრუებას იგრძნობენ ახლა.
რატომ არის ეს სოფელი ასეთი განსაკუთრებული? რატომ გვიყვარს აქაურობა ყველაფერზე მეტად? რატომ ვერ ველევით ვერასდროს კრიხს და კრიხელებს? რატომ გვიჭირს მასთან განშორება? Continue reading “#კკკ17 (პირველი ნაწილი)”

Advertisements

პორტალი აბიტურიენტობისა

მეგონა გამოცდები ბოლოს მომიღებდა და ფიზიკაზე ნერვიულობა უსასრულობაში გადაიზრდებოდა. ისიც ვიფიქრე ჩემი მიზნები სადღაც უკუნეთში გადაეშვება ახლათქო. ის რისი მოპოვებაც მსურდა ამდენი წელია, ჰაერში გაფანტვას აპირებდა, როდესაც გავაცნობიერე, რომ ოთხივე გამოცდას წერტილი დაესვა.   მეთერთმეტე კლასი როგორც იქნა დავამთავრე. წელს უფრო ზუსტად და კონკრეტულად გავეცანი საკუთარ ამბიციებს. გავიგე რას ჰქონდა აზრი და რას არ უჩანდა არანაირი მომავალი. უკეთესად შევიგრძენი მეგობრობის არსი და ამავდროულად გავრისკე უფრო მეტი ვიდრე წინა წლის “მე”-ს შეეძლო. Continue reading “პორტალი აბიტურიენტობისა”

დავითის “დაშლა”

მანამდეც ვაპირებდი ყიდვას, მაგრამProcessed with Rookie Cam ბოლოს ისე გამოვიდა რომ “დაშლა” სალომემ მირჩია და მის გვერდით მდგომმა ახალგაზრდა ბიჭმა წიგნის პირველ გვერდზე ხელი მომიწერა. დავითი იყო. წიგნის ავტორი. ორივეს დავემშვიდობე და მას შემდეგ ერთი თვეც გავიდა ალბათ.

საატესტატოები ჩვეულებრივი სტრესი იყო და სამი კილოც დამაკლდებინა ოთხმა დღემ. ამას გვერდითი ისტორიებიც დაერთო.
ბაკურიანში გატარებულმა ერთმა კვირამ ცოტა გამომაფხიზლა და მოტივი მომცა მეკეთებინა ის, რასაც სკოლის პერიოდში ვერ ვახერხებდი.
ახლა ბათუმში ვარ, გრილად. ალბათ ნახევარი საათის წინ დავხურე შავ ყდიანი წიგნი, რომელსაც ცისფრად აწერია სათაური.
ბატონო დავით,
საინტერესოა ის ამბავი, რომ წიგნი საკუთარ კატას მიუძღვენით. როცა წაიკითხა ალბათ აღფრთოვანებული დარჩა და ბევრი კითხვა მოგაყარათ დასასრულის შესახებ.
“დაშლა”- წიგნის დაშლა იყო.. ოღონდ მართლა. აი, აიღო ავტორმა ეს პატარა დღიუის ხელა წიგნი და დაშალა..
“დაშლა”-გაუცნობიერებლად რომ გადაშლი წიგნს და ბოლოს გაოგნებული რომ დახურავ მას.
“დაშლა”-ნეტავ ფოტოაპარტს რა ბედი ეწია? Continue reading “დავითის “დაშლა””

“sisterhood of witches”

!!!


პოსტი ატვირთული მაქვს გვერდით ბლოგზე ამიტომ დაჭირეთ ფოტოს სრული პოსტის სანახავად.

ბოტანიკური ბაღის ხიბლი რაშია? ჩვენში. გოგოებში, რომლებსაც ფერიებისა და ჯადოსნური ქვების არსებობის სჯერათ. რომლებსაც ურჩევნიათ თავიანთი ცხოვრების ორი საათი ზღაპარში გაატარონ, ვიდრე ნაცრისფერი ქალაქის ცენტრში, სადაც უაზროდ არეული ენერგია გვაბრუებს და გვახრჩობს. ერთი ფოტოაპარატი და ერთი ადამიანის თვალით დანახული სამყარო, რომლის გმირებიც წელიწადის სეზონებია. გოგოები, რომლებიც ერთმანეთს აძლიერებენ 365 დღის განმავლობაში და შემდგომ ახალი წიგნის წერას იწყებენ. […]

 

ლუსინა

imageთეთრ აბრეშუმის ქსოვილში გაეხვია და ზღვაში შეცურა. გულის ცემა შეუწყდა, წამით სულმა შვება ჰპოვა ღრმა სივრცეში. მთვრალი სხეული უაზროდ დაიკლაკნა, თითქოს კავშირის დამყარებას აპირებდა ვიღაცის მიმართ. ჰაერივით მსუბუქი ხელი მკერდისკენ წაიღო და წითლად ამოიღო ცისფერი გული. კანი მოიშორა, თმა ჩამოიხსნა, თვალები გადადო, ყურები გამოიერთა, ტვინი გადახსნა და გაუფერულდა ისიც და მისი გრძნობებიც.
 ღრუბელს მიუახლოვდა, ცრემლები აჩუქა და ახლა უფრო მაღლა დაიწყო ლივლივი.

 გაჭუჭყიანებული სახეები გაკვირვებულნი შეჰყურებდნენ და სიტყვები ეოფლებოდათ. როდესაც ლუსინამ მთვარის შუქზე ფერი იცვალა და მკერდიდან თეთრი სითხე გადმოეღვარა, მთებზე თოვლმა იწყო დნობა და ვერცხლისფრად დააპირა აორთქლება, ვარსკვლავები ჩაქრნენ.  მან იცოდა, რომ ჩვენ გვიყვარდა ჩვენი ნაყიდი ვარსკვლავები და მაინც, ყველაფერი გააქრო.
  თეთრი სითხე ცას გადაეკრა და ლუსინა გაუჩინარდა.
  მისი ცივი გული კი მთვარესთან ერთად ანათებდა ბინძურ ქალაქს.
  
 მეორე დღეს აღარ გათენდა. 
 თუმცა ნანგრევების წინ, პატარა რუმ პირველად აირეკლა ლუსინას თანავარსკვლავედი, რაც იმას ნიშნავდა, რომ მისი სუფთა გული მთვარემ შთანთქა და ქალაქი გადაარჩინა.

11 თებერვალი – სავსე მთვარე, 14 დღის. ლუსინას სიკვდილი

ესეთი უაზრო პოსტი ჩემს ბლოგზე.

უცნაურად გავიდა ეს ორი თვე. დრო საერთოდ აღარ დამრჩა ბლოგისთვის. სწრაფად მიცურავდა ქეთა დღეებს შორის. მეც მისნაირად მივიწევდი წინ.

ანუ გული უფრო ნელა აანალიზებდა მოვლენებს ვიდრე ტვინი და აქედან გამომდინარე საკუთარი სხეულიც იგივე ტემპით მიიწევდა წინ.

რისი გაკეთება მინდოდა ამ ორ თვეში და რა შედეგამდე გავედი კარგად არც მე არ ვიცი. თუმცა მეცადინეობამ ყველანაირი დრო წამართვა, ასე რომ ჩემ თავზე ბევრი არ მიფიქრია. Continue reading “ესეთი უაზრო პოსტი ჩემს ბლოგზე.”